Koil Ozhugu: A Note

Badri Seshadri introduces the Koil Ozhugu, the one-of-a-kind chronicle of the Srirangam Temple and presents a few interesting excerpts.

In reconstructing the history of any temple, we have access to the temple inscriptions as well as legends or sthala puranas. From a historian’s perspective, the inscriptions are considered accurate while legends are made use of only when they can be corroborated with other evidence such as literary or epigraphical that may be available.

Unlike other temples of Tamil Nadu (or probably India), Srirangam has access to copious information in other forms as well. There is considerable detailing of the temple available in Azhvar pasurams. The number of stone inscriptions and copper plate inscriptions are innumerable. Then we have sthala purana such as Sriranga Mahatmya. There are written accounts of lives of Azhvars and Srivaishnava Acharyas in the form of Guruparampara Prabhavam and their later additions.

In addition to all the above, we have access also to a body of work called Koil Ozhugu. Koil refers to Srirangam and Ozhugu implies chronicles that are constantly updated.
Hari Rao, the author of ‘History of the Srirangam Temple’ believes that the authenticity of Koil Ozhugu should be placed between that of inscriptions and the sthala puranas. He quotes R. Sewell as follows: “The priests of the Srirangam temple have in their possession a document which ought to be of real value, the mahatmyas of temples being almost invariably an absurd jumble of mythological fables. This is a chronicle called the ‘Varagu’, which is said to give a list of all the priests of the temple, with details of temple management from the earliest times.”

Hari Rao believes that Koil Ozhugu was compiled after Ramanuja’s time as it covers events during Ramanuja’s time in more detail but has only a cursory mention of things that happened before. Ozhugu was documented in palm leaf manuscripts and as it had to suffer the ravages during the Muslim invasion time, the later editions got completely jumbled. Thus, Ozhugu focuses on Muslim invasion first in detail and then goes into the life of Acaryas and the reforms deployed in the temple during the time of Ramanuja.

As will be detailed elsewhere in this book, Ozhugu is also selective. Inscriptions were under the control of the secular authorities, namely the Kings. Ozhugu, on the other hand, was controlled by the temple priests. Ozhugu therefore leaves out somewhat uncomfortable issues when it came to specific orders from Kings in changing the hereditary rights held by the priests.

When the English East India Company took over the administration of the temple, the then collector of Tiruchirapalli John Wallace, in 1803, got the various versions of the Ozhugu floating around and compiled one authentic version. This version is thankfully well preserved to this day and has been published in two volumes with a simple Tamil commentary Srivaishnavasri of Srirangam, edited by Srivaishnavasri A. Krishnamachariar. The language of Koil Ozhugu is Manipravalam – primarily Tamil mixed with Sanskrit, which was the language deployed by the Srivaishnava Acharyas after Ramanuja in writing commentaries for the works of Azhvars and Ramanuja. A critical English translation with detailed annotated notes exists, done by the great VN Hari Rao. It was published by Sri Venkateswara University in 1961. I have not been able to get hold of a copy of this so far.

Here below, I present some interesting snippets from Koil Ozhugu.
Jatavarman Sundara Pandya I is famous for his contributions to the Srirangam temple. No one seems to have given as much to this temple as him. Many of his grants have been captured in inscriptions. However, Koil Ozhugu’s language is poetic.

சுந்தரபாண்டியதேவர் சேரன் சோழன் வல்லான் தேவன் முதலானாரை ஜயித்து எம்மண்டலங்கொண்ட பெருமாள் என்று விருது செலுத்தி அந்த த்ரவ்யங்களாலே ராஜமஹேந்த்ரன் திருவீதி முதலாக இந்நாலு வீதியும் இருபத்துநாலு துலாபுருஷ மண்டபங்கட்டி துலாபாரந்தூக்கி திருமுகத்துறையிலே ஒருநிறையாக இரண்டு ஓடங்கட்டி அதில் ஒரு ஓட்த்திலே தச்சுமுழத்திலே ஏழுமுழமிருக்கிற பட்டத்தானையின் மேலே தானும் தன்னுடைய ஆயுதங்களுடனேயிருந்து ஒரு ஓட்த்திலே அந்த மட்ட்த்துக்குச் சரியாக ஸ்வர்ணம் முத்து முதலான நவரத்திநங்களும் ஏற்றி ஆனை துலாபுருஷந்தூக்கி இது நீங்கலாக வேறே தனங்கள் அழைப்பித்து கல்போக்த ப்ரகாரம் தானதர்மங்களும் பண்ணிவைத்து அந்த த்ரவ்யத்தை கைங்கர்யம் பண்ண உத்யோகிக்குமளவிள் அந்த த்ரவ்யம் ஸபரிகர்ரான ஸ்வாமிக்குத் திருவுள்ளமாகாதபடியினாலே இரண்டு வருஷம் மறிபட்டுக் கிடந்தது அநந்தரம் அவனுடைய ஆர்த்தியாலேயும் அனுஸரணத்தினாலேயும் ஸபரிகரரான பெருமாள் திருவுள்ளமானவந்ந்தரம் அந்த த்ரவ்யத்தை கருவுகலத்திலே முதலிட்டுப் பண்ணின கைங்கர்யத்துக்கு விவரம்: திருவணுக்கன் திருவாசல் திருமதிளுக்கு மேலே சூழச் சூழ்ச்சியாக எடுத்துக் கட்டுவித்து திருவணுக்கன் திருவாசலுக்கும் தர்மவர்மாவின் கைங்கர்யமான அழகியமணவாளன் திருமண்டபத்துக்கும் நடுவிலே ஒரு பத்தி வெளியாய் திருவணுக்கன் திருவாசலிலே சுருளும் படியும் கட்டியிருக்கையில் அந்த வெளியை அந்த்த் திருமண்டபத்துடனே சேர்த்துப் பாவுகல்லும் போட்டு வெளியையடைத்து நடுவில் பள்ளமும் துற்பித்து தளவரிசையும் கட்டுவித்து மேல்புறமும் கீழ்ப்புறமும் சுருளும் படியும் கட்டுவித்து அந்த்த் திருமண்டபத்துக்குத் தெற்கு பெரி திருவடி ஸந்நிதிக்குக் கிழக்கும் மேற்கும் கல்லறைகளைக் கட்டுவித்து மேல்புறம் வெளியையடைப்பித்து சேனை முதலியார் திருச்சுற்றான ராஜமஹேந்த்ரன் திருவீதியில் தெற்குத் திருவாசல் முதலாக சுற்றுத்திருநடை மாளிகைகளும் துலாபுருஷ மண்டபங்களும் திருப்பூமண்டபமும் யாகசாலையும் வடக்குத் திருவாசலுக்குக் கிழக்கு முதலாகத் திருநடைமாளிகைகளும் துலாபுருஷமண்டபங்களும் அழகியமணவாளன் திருமண்டபத்துக்கு நேர்கிழக்காக திருவீதிக்குக் கீழ்புறத்திலே கொறட்டின்மேலே திருக்காவணப்பத்தித் திருமண்டபமும் சுந்தரபாண்டியதேவர் காரியப்பேரில் பாண்டிமண்டலத்தில் பல்லவன் விழுப்பரையன் கரிய மாணிக்கத்தின் கைங்கர்யம்.

Jatavarman Sundara Pandya I gave gold and pearls and much more equal to his and his elephant’s weight. These are mentioned in epigraphs Srirangam No. 203 ARE 89 of 1938-39 and Srirangam No. 194 ARE 45 of 1891. The first one is in Tamil and the second one is in Grantha.

It is quite possible that in this case, the chroniclers simply took the contents of the inscription and documented the same. However there is a small twist, which only the Ozhugu mentions but obviously won’t be mentioned in the inscriptions. According to Ozhugu, Sri Ranganatha refused to take the offerings from Pandya and it lay there without his approval for nearly two years. Then, after that, the perumal accepted the offering and they were used to accomplish a series of works as detailed above. The agent of the King who got this done is also mentioned (both in the Ozhugu as well as the inscriptions) as Pallavan Vizhupparaiyan Kariyamanikkam.

There is a touching scene in Ozhugu, which brings out the relationship between Azhagiyamanavalan and the Srirangam residents. To this day, food is prepared for him in specific prescriptions, because people seem to believe that the deity is a living persona. Ramanuja one day finds Azhagiyamanavalan ill after he had consumed his food. Now, let us switch to Ozhugu.

… ஒரு நாள் ஆண்டான் தத்யோதநத்துடனே நல்ல நாவல் பழத்தை அமுது செய்யப் பண்ணுவிக்க பின்பு உடையவர் அழகியமணவாளப் பெருமாள் ஸந்நிதியிலே வர திருமுகமண்டலம் வாடியிருக்கக்கண்டு அமுதுசெய்த பதார்த்த்த்தை விசாரித்து தத்யோதநத்துடனே நாவல்பழம் அமுது செய்தபடியினாலே இப்படியாய்த்து என்று ஆண்டானை நிக்ரஹித்து தம் சிஷ்யரான கருடவாஹந பண்டிதரைக் கொண்டு பெருமாளுக்கு சிகித்ஸிப்பித்து பூர்வம் புராணஸித்தமாய் ஜீர்ணமாயிருந்த தந்வந்த்ரியை ப்ரதிஷ்டிப்பித்து அந்தக் கோயிலை கருடவாஹந பண்டிதருக்குக் கட்டளையிட்டு அவரிடத்திலும் நித்யமாக ராத்ரி திருக்காப்புச் சேர்க்கிறதுக்கு முன்பாக குடிநீர் பால் அலங்காரமாக வந்து அமுது செய்தருளும்படி திட்டம் பண்ணி…

And thus came up the Danvantri Sannidhi. Azhagiyamanavalan needed a good doctor to treat his indigestion and the doctor god Danvantri treated him to a special herbal concoction. It is now the practice every day since then.
Koil Ozhugu talks about Udaiyavar Thittam – Ramanuja’s Plan for reorganizing the temple administration. I have provided the details separately on this.

There is a controversy about who Krimikanda Chola is, who persecuted Ramanuja. It cannot be Kulotunga I as he has donated a fair bit to Srirangam temple. In addition Koil Ozhugu mentions the following as well:

குலோத்துங்க சோழனும் கோயிலுக்கு வந்து எம்பெருமானாரை ஸேவித்து கோயிலதிகாரம் தனக்குப் பணியில்லாதபடி தாராபூர்வகமாக தாநசாஸநம் பண்ணிக்கொண்டு திருவடிகளிலே ஆஸ்ரயிக்கவேணும் என்று விண்ணப்பஞ்செய்ய உடையவரும் உகந்தருளி அந்தச் சோழனை ஆண்டான் திருவடிகளிலே ஆஸ்ரயிப்பித்து திருவரங்கத் திருப்பதியை ஆண்டானுக்கு தாராபூர்வகமாக தாநசாஸநம் பண்ணுவித்து இந்த வ்ருத்தாந்த்தத்தை ஆரியபட்டாள் வாசலிலே சிலாலிகிதம் பண்ணுவித்தார்.

It says Kulotunga surrendered the temple administration to Ramanuja, who accepted it and had it inscribed in Aryabhattal entrance. However, this inscription not found there at all. It was lost, if it had indeed been inscribed, probably when Ulugh Khan invaded Srirangam, because then Aryabhattal entrance was completed burnt down and it was only rebuilt during the Vijayanagara rule.

So Kulotunga I was not responsible for persecuting Ramanuja. It can’t be Kulotunga II as well, if we take Ramanuja’s birth year as 1017 CE. So who this King was who persecuted Ramanuja still remains a mystery.When the local governor during the Vijayanagara rule started usurping revenue due to the temple, a few had to commit suicide to get the problem solved. Koil Ozhugu explains this incident:

இந்த ராஜ்யத்துக்குக் கோனேரிராஜா கர்த்தராய், திருச்சிராப்பள்ளியிலே பாளையம் பண்ணிக்கொண்டிருக்கையில் ஆனைக்காவலாருக்கு கோனேரிராஜா சஹாயம்பண்ணி மஞ்சள்பொடியிறைத்து விளையாடும்படி பண்ணுவித்தும் திருமலை சோலை எல்லையை அமைத்துக்கொள்ளும்படி பண்ணுவித்தும் கோட்டை சாமந்தனார் சென்றப்பநாயக்கர் உள்ளிட்டாருக்குக் குத்தகையாகத் திருவிடையாட்டச் சீர்மை அமைத்துக்கொண்டும் கோயிலிலேயும் புரவரி காணிக்கை பட்டு பரிவட்டம் என்று அநேகம் பொன்களை எடுத்துக்கொண்டு ஸ்த்தலத்தை நெருக்கு பஹுஈதிபாதை பண்ணுகையில் இரண்டு ஜீயர்களும் ஏகாங்கிகளும் கோபுரத்திலேயேறி சரீரத்தையுபேக்ஷித்தாலும் உபத்ரவம் பண்ணுகையில் கந்தாடை ராமாநுஜன் இந்த சேதிகளெல்லாம் பலகாலும் நரஸாநாயக்கருக்கு அறிக்கை பண்ணினபடியினாலே தெற்குத்திசையில் ராஜகார்ய வ்யாஜமாக அநேக தனத்துடனே நரஸாநாயக்கர் வந்து கோனேரிராஜாவை ஸம்ஹரித்து

திருவிடையாட்டங்களும் விடுவித்துக்கொண்டு திருவிடையாட்டச் சீர்மையிலே வெட்டிவரியும் நாட்டுத்தலையாரிக்கும் உட்பட்ட புரவரியும் ஸர்வமாந்யமாக்க் கழிப்பித்துக்கொண்டு

அகளங்கன் திருமதிள் கீழ்க்கோபுரத்திலே துலுக்காவணத்துக்கு முன்னே இடிவிழுந்து பழகிச் சேதமாயிருக்கையில் பழைய அடிப்பாரத்துக்குள்ளே மட்டமாக அடிப்பாரமும் மேலும் எடுத்துக்கட்டி குடம் வரைக்கும் கோபுரமும் கட்டி அதுக்குப்படியும் கட்டுவித்து நிலைகாலிலே கோனேரிராஜா நாளையில் அந்த கோபுரத்தில் ஏறிவிழுந்த ஜீயர்களையும் ஏகாங்கிகளையும் உருக்களடிப்பித்து எழுத்தும் வெட்டுவித்து…

When news reached Narasa Nayaka that Koneri Raja was causing havoc in Srirangam temple, he came to Tiruchirappalli with a huge army and fought with Koneri Raja and killed him in the battle. He then restored the tax free status, and also gave copious grants. In addition, he rebuilt the Vellai Gopuram, in which he carved reliefs of Azhagiya Manavala Dasa and two other Jeeyars who had committed suicide. The details of this are also found in the inscription Srirangam No. 521, ARE 87, 1936-37.

Koil Ozhugu first part ends in the year 1623. The second part goes from 1623 to 1803 until Wallace had them documented. Funnily we do not have access to the original Manipravala document, which apparently is in Tamil University in Thanjavur. What has now been published in Tamil by Srivaishnavasri is a retranslation into Tamil from Hari Rao’s English translation of the Manipravala original! Therefore, I will not be able to give such wonderful quotations as you found above.

The events detailed in this part are already mentioned elsewhere in this book. I will only mention one event here, relating to the siege of the temple by Tipu Sultan.  Tipu Sultan, Ozhugu says, sneaked into Carnatic and won many battles and then entered Srirangam in 1790. Before entering Srirangam he burnt down many places in Tiruchirapalli and killed many people. He camped in the Srirangam temple for six days and demanded the sthalattars Srirangaraja Vathula Desika, Rangacharya, Bhatta and Uttama Nambi to pay him 1 lakh varahan (gold coin) as reparation for the cost of the war. He also threatened them that if they didn’t pay up the money, he will enter the temple and sack it completely. The Ozhugu says the Sthalattars were completely were left speechless and bewildered. Ozhugu also says, Vathula Desika managed to talk Tipu Sultan out of doing any damage to the temple. It is quite possible that a sum was paid out to him, perhaps not what he asked but nevertheless a sizeable one.

It appears that in the same year, a henchman of Nawab of Arcot Mohammad Ali called Chinnayya Mudali wanted to take away the grains in the Temple’s Sribhandara to Ali’s palace. Srirangaraja Vathula Desika and other Sthalattars protested against this and vowed to commit suicide if Mudali persisted in plundering the temple. Finally Mudali relented and it is said that afterwards he had a change of heart and in fact made grants to the temple and repaired the walls of the temple and conducted special abishekams to Namperumal.

Koil Ozhugu ends quickly thereafter.


One thought on “Koil Ozhugu: A Note



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )


Connecting to %s